گاه در پس یک اتاق، اتاقی بی روزن یا پستو بوده که جامه دان و دولابی و گنجه داشته است. رختخواب را هنگامی که نیاز نداشتند به هم می پیچیدند و مانند پشتی  کنار دیوار می گذاشتند. یا بالشت ها را گرد هم  می آوردند و مانند یک مبل از آن ها بهره گیری می کردند. هرچه اعتبار مهمان بیشتر بوده بالشت بیشتری برایش می آوردند.

(معماری ایرانی-پیرنیا-ص146)