بیشتر اتاق ها به میانسرا باز می شوند. ایرانی ها همواره خواستار آن بودند که درون اتاق و بیرون آن  که میانسرایی(حیاط) سرسبز بوده ، بهم دید داشته باشند. گشادگی و فراخی و دید آزاد به طبیعت، با سرشت ایرانی آمیخته است.

نام هر اتاق از شمار درگاه هایی که از آن به میانسرا باز می شده به دست می آمده است. مانند سه دری، پنج دری و هفت دری. از این درگاهها رفت و آمد نمی شده،  هر درگاه، یک در-پنجره بوده که تا کف اتاق می رسیده است.کف اتاق ها از کف میانسرا بلند تر بوده است. برای رسیدن به هر اتاق از میانسرا، راهروهای کنار آن به میانسرا راه داشتند. گاه این فضا گشاده تر از یک راهرو می شده که تختگاه نام داشته است.

اتاق سه دری بیشتر اتاقی خصوصی یا اتاق خواب بود. اتاق پنج دری می توانسته اتاق نشیمن یا مهمان خانه باشد که گاه یک شاه نشین داشت  و فضایی بود در بالای اتاق همچون یک تورفتگی که نشیمن گاه مهمان بود.

در گذشته های دور به بخش تابستان نشین، تزر یا تچر هم گفته می شد. در بخش زمستان نشین خانه ، اتاق شکم دریده و یا اتاق تهرانی جای داشت که بیشتر پنج دری بودند. شکم دریده اتاقی بود به ریخت چلیپا و بیرون زدگی بالای آن شاه نشین اتاق اتاق بود و از دو بیرون زدگی در دو سو به راهرو راه داشت.

(معماری ایرانی-پیرنیا-ص146-147)

جهت مشاهده تصاویر مربوطه اینجا کلیک نمایید.